สถาปัตยกรรม การรวมชาติ ความทรงจำ และข้อถกเถียงรอบ Capitoline

พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 สวรรคตเมื่อ 9 มกราคม 1878 ไม่ถึง 8 ปีหลังโรมเป็นเมืองหลวงราชอาณาจักรอิตาลี รัฐสภาอนุมัติอย่างรวดเร็วให้สร้างอนุสรณ์สถานแห่งชาติแด่กษัตริย์พระองค์แรกของอิตาลีที่รวมชาติ โครงการนี้ไม่เพียงรำลึกพระองค์ แต่ยังต้องมอบรูปลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแก่รัฐที่เพิ่งรวมภูมิภาคต่าง ๆ เข้าด้วยกัน
ทำเลข้าง Capitoline เปี่ยมด้วยสัญลักษณ์ เพราะสามารถมองโรมโบราณ ธรรมเนียมพลเมืองแห่ง Campidoglio และเมืองหลวงใหม่จากจุดเดียวกัน ความมุ่งหมายนี้ทำให้สถานที่กลายเป็นมากกว่าอนุสรณ์กษัตริย์ ประติมากรรม จารึก และพื้นที่พิธีการล้วนประกาศที่มาและอุดมคติของชาติ

การประกวดนานาชาติครั้งแรกไม่ได้แบบที่ใช้ได้ การประกวดครั้งที่สองซึ่งจำกัดเฉพาะสถาปนิกอิตาลีเลือกแบบของ Giuseppe Sacconi ในปี 1882 แบบของเขาจัดบันไดกว้าง แท่นบูชากลาง พระบรมรูปทรงม้า และมุขเสาโค้งตามแกนเด่นที่หันสู่เมือง
Sacconi ได้แรงบันดาลใจจากศาสนสถานคลาสสิกโดยไม่ลอกอาคารโบราณแห่งใด ระเบียงสมมาตรและแนวเสาคอรินเทียนยาวสร้างฉากพลเมืองสมัยใหม่ หลังเขาเสียชีวิตในปี 1905 สถาปนิกอย่าง Gaetano Koch, Manfredo Manfredi และ Pio Piacentini สานต่อโดยรักษาแนวคิดหลัก

พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 1 ทรงวางศิลาฤกษ์เมื่อ 22 มีนาคม 1885 การก่อสร้างเปลี่ยนแปลงเนินด้านเหนือของ Capitoline อย่างมาก ถนนและอาคารยุคหลังถูกย้ายออก เพื่อให้อนุสาวรีย์ครอง Piazza Venezia และโดดเด่นเหนือเนื้อเมืองหนาแน่นโดยรอบ
การรื้อถอนยังคงเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ถกเถียงกัน โครงการแสดงความมั่นใจของรัฐใหม่ แต่ก็ลบมรดกยุคกลางและเรอเนซองส์ การค้นพบโบราณคดีและปัญหาวิศวกรรมทำให้งานซับซ้อนและยืดเยื้อหลายทศวรรษ

Vittoriano เรียงตัวเป็นชานชาลาที่สูงขึ้นต่อเนื่อง บันไดใหญ่ไปยังแท่นบูชาและพระบรมรูปทรงม้า บันไดข้างขึ้นต่อถึง Terrazza Italia และมุขเสาขนาดใหญ่ครองยอด กลุ่มรถศึกสี่ม้าขับโดยเทพีชัยชนะมีปีกตั้งที่ปลายแนวหลังคา
หินสีอ่อนคือหินอ่อน Botticino จากอิตาลีเหนือ เลือกเพราะผิวทนทานและสว่าง สีนี้ตัดกับ travertine และอิฐโทนอุ่นของโรม จึงเป็นส่วนหนึ่งที่ก่อปฏิกิริยารุนแรงต่ออาคาร ประติมากรรมไม่ได้เป็นเพียงของตกแต่ง น้ำพุ รูปสัญลักษณ์ บุคลาธิษฐานภูมิภาค และจารึกล้วนสื่อแนวคิดการเมืองของอนุสาวรีย์

Enrico Chiaradia ออกแบบพระบรมรูปสำริดขนาดมหึมาของพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 ทรงม้า และ Emilio Gallori สร้างต่อจนเสร็จหลัง Chiaradia เสียชีวิต รูปที่ตั้งเหนือแท่นบูชาทำให้กษัตริย์เป็นจุดเด่นของทั้งกลุ่มอาคารและมองเห็นได้ไกลเกิน Piazza Venezia
Eugenio Maccagnani สร้างฐานหินอ่อนเสร็จทันพิธีเปิดปี 1911 บุคลาธิษฐานสตรี 14 รูปแทนเมืองสำคัญในประวัติศาสตร์อิตาลี เช่น Turin, Florence, Venice, Palermo และ Milan ตลอดจนมรดกวัฒนธรรมอันกว้างใหญ่ของโรม ภาพนูนทหารด้านล่างสื่อถึงกองกำลังในสงครามรวมชาติ

Altare della Patria อยู่กลาง Vittoriano ใต้พระบรมรูปทรงม้า Sacconi ออกแบบโครงสร้าง ส่วน Angelo Zanelli ชนะการประกวดงานประติมากรรม ภาพนูนยาวของเขาจัดรอบรูปเทพีโรมและถ่ายทอดหัวข้อแรงงาน คุณธรรมพลเมือง และความรักมาตุภูมิ
แม้ผู้คนมักเรียกทั้งอนุสาวรีย์ว่า Altare della Patria แต่ชื่อนี้หมายถึงแท่นบูชากลางโดยเฉพาะ การแยกความต่างช่วยให้อ่านสถานที่ได้ชัดขึ้น: Vittoriano รำลึกพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 ส่วนแท่นบูชาและสุสานที่เพิ่มภายหลังรวมบทบาทศาลแห่งชาติไว้

หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อิตาลีเลือกทหารที่ไม่ทราบชื่อเป็นตัวแทนผู้ที่ไม่สามารถระบุร่างได้ทั้งหมด Maria Bergamas ซึ่งบุตรชายเสียชีวิตในสงครามโดยไม่พบร่าง เป็นผู้เลือกโลงหนึ่งจากทหารนิรนาม 11 นายที่ Aquileia
โลงถูกนำโดยรถไฟสู่โรมและฝังใน Altare della Patria เมื่อ 4 พฤศจิกายน 1921 ตั้งแต่นั้นกองเกียรติยศเฝ้าสุสานตลอดเวลา และเปลวไฟนิรันดร์ลุกอยู่สองข้าง พิธีรัฐยังวางพวงมาลาที่นี่ ทำให้อนุสาวรีย์เป็นพื้นที่ความทรงจำที่มีชีวิต ไม่ใช่เพียงแหล่งประวัติศาสตร์

ราวกั้นชั้นแรกมีกลุ่มใหญ่สี่ชุด ได้แก่ พละกำลัง ความสามัคคี การเสียสละ และสิทธิ ผลงานของประติมากรสำคัญร่วมสมัยถ่ายทอดคุณค่าที่ราชอาณาจักรหนุ่มยึดถือเป็นรูปร่างมนุษย์ น้ำพุใกล้เคียงแทนทะเล Adriatic และ Tyrrhenian และวางอิตาลีไว้ในภูมิศาสตร์ของตน
ชั้นบนมีประติมากรรมแทนภูมิภาคอิตาลีขนาบมุขเสา ขณะที่รูปเมืองรอบพระบรมรูปทรงม้าสื่อถึงประวัติศาสตร์ก่อนรวมชาติ โครงการนี้จงใจรวมอัตลักษณ์ท้องถิ่นไว้ในอนุสาวรีย์เดียว และทำให้แนวคิดซับซ้อนเรื่องเอกภาพในความหลากหลายมองเห็นได้

Vittoriano เปิดเมื่อ 4 มิถุนายน 1911 ระหว่างงานฉลอง 50 ปีการรวมชาติอิตาลี พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 เสด็จพร้อมเจ้าหน้าที่ ทหารผ่านศึก และฝูงชนจำนวนมาก พิธีเปิดเกิดขึ้นก่อนพื้นที่สถาปัตยกรรมและพิพิธภัณฑ์ทั้งหมดจะเสร็จ
ขนาดของอาคารเปลี่ยนเส้นขอบฟ้าและชีวิตสาธารณะของโรมทันที ผู้สนับสนุนมองว่าเป็นอนุสรณ์แห่งชาติที่สมเกียรติ ส่วนผู้วิจารณ์คัดค้านขนาด สี ค่าใช้จ่าย และการเปลี่ยนบริบทของ Capitoline ปฏิกิริยาตรงข้ามนี้ติดตามอาคารมาตลอดประวัติศาสตร์

งานก่อสร้างดำเนินต่อหลังปี 1911 กลุ่มรถศึกสี่ม้าและองค์ประกอบอื่นทยอยเพิ่มจนกลุ่มอาคารใกล้เสร็จในทศวรรษ 1930 พื้นที่ภายในมีไว้เก็บเอกสารและวัตถุของ Risorgimento ขบวนการการเมืองและทหารที่นำไปสู่การรวมชาติอิตาลี
Museo Centrale del Risorgimento วางแนวคิดไว้ตั้งแต่ปี 1884 แต่เปิดถาวรในปี 1970 คอลเล็กชันธง อาวุธ ภาพวาด ต้นฉบับ และของส่วนบุคคลเล่าเหตุการณ์และบุคคลตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ในยุคฟาสซิสต์ ระบอบใช้พื้นที่ยิ่งใหญ่ของ Vittoriano จัดพิธีมวลชนและกิจกรรมการเมือง ความเชื่อมโยงนี้ทำลายชื่อเสียงอาคาร แม้ต้นกำเนิดจะย้อนถึงระบอบกษัตริย์เสรีนิยมและโครงการรวมชาติคริสต์ศตวรรษที่ 19
หลังประชามติปี 1946 ยุติระบอบกษัตริย์ สาธารณรัฐอิตาลียังคงใช้สุสานทหารนิรนามเป็นศูนย์กลางพิธี การวางพวงมาลาทางการในวันปลดปล่อย วันสาธารณรัฐ และวันเอกภาพแห่งชาติและกองทัพ ทำให้อนุสาวรีย์กลับมาเน้นความทรงจำตามรัฐธรรมนูญและการรับใช้สาธารณะ

โครงการอนุรักษ์ระยะยาวแก้ผลจากมลพิษ สภาพอากาศ และการใช้งานหนักต่อหินอ่อนและสำริด เส้นทางพิพิธภัณฑ์และพื้นที่สาธารณะยังปรับใหม่เพื่อเปิดภายในอันกว้างใหญ่มากขึ้น และเชื่อมสถาปัตยกรรมกลับเข้ากับประวัติศาสตร์ที่รำลึก
ปี 2007 เปิดลิฟต์กระจกพาโนรามาจาก Terrazza Italia สู่ดาดฟ้า แบบร่วมสมัยก่อข้อถกเถียง แต่วิวจากยอดเปลี่ยนประสบการณ์ของผู้ชมจำนวนมาก ปัจจุบัน Vittoriano เป็นทั้งสถานที่ทำความเข้าใจอิตาลีสมัยใหม่และหนึ่งในจุดชมวิวกว้างที่สุดของโรม

ปัจจุบันสถาบัน VIVE บริหาร Vittoriano ร่วมกับ Palazzo Venezia พื้นที่อนุสาวรีย์หลักที่เข้าฟรีอยู่ร่วมกับพิพิธภัณฑ์ มุขเสาหลัก นิทรรศการ และระเบียงชมวิวแบบเสียค่าเข้า โปรแกรมการเรียนรู้และการเข้าถึงช่วยเปิดวิธีสัมผัสสถานที่ให้กว้างขึ้น
กลุ่มอาคารนี้ลดเหลือความหมายเดียวไม่ได้ เพราะเป็นทั้งอนุสรณ์กษัตริย์ ประวัติการรวมชาติที่สลักในหิน ศาลสงคราม การแทรกแซงเมืองที่ถกเถียง และเวทีพิธีของสาธารณรัฐ การเข้าใจแต่ละชั้นทำให้การเที่ยวมีความหมายกว่าการขึ้นไปชมวิว

พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 สวรรคตเมื่อ 9 มกราคม 1878 ไม่ถึง 8 ปีหลังโรมเป็นเมืองหลวงราชอาณาจักรอิตาลี รัฐสภาอนุมัติอย่างรวดเร็วให้สร้างอนุสรณ์สถานแห่งชาติแด่กษัตริย์พระองค์แรกของอิตาลีที่รวมชาติ โครงการนี้ไม่เพียงรำลึกพระองค์ แต่ยังต้องมอบรูปลักษณ์ทางสถาปัตยกรรมแก่รัฐที่เพิ่งรวมภูมิภาคต่าง ๆ เข้าด้วยกัน
ทำเลข้าง Capitoline เปี่ยมด้วยสัญลักษณ์ เพราะสามารถมองโรมโบราณ ธรรมเนียมพลเมืองแห่ง Campidoglio และเมืองหลวงใหม่จากจุดเดียวกัน ความมุ่งหมายนี้ทำให้สถานที่กลายเป็นมากกว่าอนุสรณ์กษัตริย์ ประติมากรรม จารึก และพื้นที่พิธีการล้วนประกาศที่มาและอุดมคติของชาติ

การประกวดนานาชาติครั้งแรกไม่ได้แบบที่ใช้ได้ การประกวดครั้งที่สองซึ่งจำกัดเฉพาะสถาปนิกอิตาลีเลือกแบบของ Giuseppe Sacconi ในปี 1882 แบบของเขาจัดบันไดกว้าง แท่นบูชากลาง พระบรมรูปทรงม้า และมุขเสาโค้งตามแกนเด่นที่หันสู่เมือง
Sacconi ได้แรงบันดาลใจจากศาสนสถานคลาสสิกโดยไม่ลอกอาคารโบราณแห่งใด ระเบียงสมมาตรและแนวเสาคอรินเทียนยาวสร้างฉากพลเมืองสมัยใหม่ หลังเขาเสียชีวิตในปี 1905 สถาปนิกอย่าง Gaetano Koch, Manfredo Manfredi และ Pio Piacentini สานต่อโดยรักษาแนวคิดหลัก

พระเจ้าอุมแบร์โตที่ 1 ทรงวางศิลาฤกษ์เมื่อ 22 มีนาคม 1885 การก่อสร้างเปลี่ยนแปลงเนินด้านเหนือของ Capitoline อย่างมาก ถนนและอาคารยุคหลังถูกย้ายออก เพื่อให้อนุสาวรีย์ครอง Piazza Venezia และโดดเด่นเหนือเนื้อเมืองหนาแน่นโดยรอบ
การรื้อถอนยังคงเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ถกเถียงกัน โครงการแสดงความมั่นใจของรัฐใหม่ แต่ก็ลบมรดกยุคกลางและเรอเนซองส์ การค้นพบโบราณคดีและปัญหาวิศวกรรมทำให้งานซับซ้อนและยืดเยื้อหลายทศวรรษ

Vittoriano เรียงตัวเป็นชานชาลาที่สูงขึ้นต่อเนื่อง บันไดใหญ่ไปยังแท่นบูชาและพระบรมรูปทรงม้า บันไดข้างขึ้นต่อถึง Terrazza Italia และมุขเสาขนาดใหญ่ครองยอด กลุ่มรถศึกสี่ม้าขับโดยเทพีชัยชนะมีปีกตั้งที่ปลายแนวหลังคา
หินสีอ่อนคือหินอ่อน Botticino จากอิตาลีเหนือ เลือกเพราะผิวทนทานและสว่าง สีนี้ตัดกับ travertine และอิฐโทนอุ่นของโรม จึงเป็นส่วนหนึ่งที่ก่อปฏิกิริยารุนแรงต่ออาคาร ประติมากรรมไม่ได้เป็นเพียงของตกแต่ง น้ำพุ รูปสัญลักษณ์ บุคลาธิษฐานภูมิภาค และจารึกล้วนสื่อแนวคิดการเมืองของอนุสาวรีย์

Enrico Chiaradia ออกแบบพระบรมรูปสำริดขนาดมหึมาของพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 ทรงม้า และ Emilio Gallori สร้างต่อจนเสร็จหลัง Chiaradia เสียชีวิต รูปที่ตั้งเหนือแท่นบูชาทำให้กษัตริย์เป็นจุดเด่นของทั้งกลุ่มอาคารและมองเห็นได้ไกลเกิน Piazza Venezia
Eugenio Maccagnani สร้างฐานหินอ่อนเสร็จทันพิธีเปิดปี 1911 บุคลาธิษฐานสตรี 14 รูปแทนเมืองสำคัญในประวัติศาสตร์อิตาลี เช่น Turin, Florence, Venice, Palermo และ Milan ตลอดจนมรดกวัฒนธรรมอันกว้างใหญ่ของโรม ภาพนูนทหารด้านล่างสื่อถึงกองกำลังในสงครามรวมชาติ

Altare della Patria อยู่กลาง Vittoriano ใต้พระบรมรูปทรงม้า Sacconi ออกแบบโครงสร้าง ส่วน Angelo Zanelli ชนะการประกวดงานประติมากรรม ภาพนูนยาวของเขาจัดรอบรูปเทพีโรมและถ่ายทอดหัวข้อแรงงาน คุณธรรมพลเมือง และความรักมาตุภูมิ
แม้ผู้คนมักเรียกทั้งอนุสาวรีย์ว่า Altare della Patria แต่ชื่อนี้หมายถึงแท่นบูชากลางโดยเฉพาะ การแยกความต่างช่วยให้อ่านสถานที่ได้ชัดขึ้น: Vittoriano รำลึกพระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 2 ส่วนแท่นบูชาและสุสานที่เพิ่มภายหลังรวมบทบาทศาลแห่งชาติไว้

หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง อิตาลีเลือกทหารที่ไม่ทราบชื่อเป็นตัวแทนผู้ที่ไม่สามารถระบุร่างได้ทั้งหมด Maria Bergamas ซึ่งบุตรชายเสียชีวิตในสงครามโดยไม่พบร่าง เป็นผู้เลือกโลงหนึ่งจากทหารนิรนาม 11 นายที่ Aquileia
โลงถูกนำโดยรถไฟสู่โรมและฝังใน Altare della Patria เมื่อ 4 พฤศจิกายน 1921 ตั้งแต่นั้นกองเกียรติยศเฝ้าสุสานตลอดเวลา และเปลวไฟนิรันดร์ลุกอยู่สองข้าง พิธีรัฐยังวางพวงมาลาที่นี่ ทำให้อนุสาวรีย์เป็นพื้นที่ความทรงจำที่มีชีวิต ไม่ใช่เพียงแหล่งประวัติศาสตร์

ราวกั้นชั้นแรกมีกลุ่มใหญ่สี่ชุด ได้แก่ พละกำลัง ความสามัคคี การเสียสละ และสิทธิ ผลงานของประติมากรสำคัญร่วมสมัยถ่ายทอดคุณค่าที่ราชอาณาจักรหนุ่มยึดถือเป็นรูปร่างมนุษย์ น้ำพุใกล้เคียงแทนทะเล Adriatic และ Tyrrhenian และวางอิตาลีไว้ในภูมิศาสตร์ของตน
ชั้นบนมีประติมากรรมแทนภูมิภาคอิตาลีขนาบมุขเสา ขณะที่รูปเมืองรอบพระบรมรูปทรงม้าสื่อถึงประวัติศาสตร์ก่อนรวมชาติ โครงการนี้จงใจรวมอัตลักษณ์ท้องถิ่นไว้ในอนุสาวรีย์เดียว และทำให้แนวคิดซับซ้อนเรื่องเอกภาพในความหลากหลายมองเห็นได้

Vittoriano เปิดเมื่อ 4 มิถุนายน 1911 ระหว่างงานฉลอง 50 ปีการรวมชาติอิตาลี พระเจ้าวิตโตรีโอ เอมานูเอเลที่ 3 เสด็จพร้อมเจ้าหน้าที่ ทหารผ่านศึก และฝูงชนจำนวนมาก พิธีเปิดเกิดขึ้นก่อนพื้นที่สถาปัตยกรรมและพิพิธภัณฑ์ทั้งหมดจะเสร็จ
ขนาดของอาคารเปลี่ยนเส้นขอบฟ้าและชีวิตสาธารณะของโรมทันที ผู้สนับสนุนมองว่าเป็นอนุสรณ์แห่งชาติที่สมเกียรติ ส่วนผู้วิจารณ์คัดค้านขนาด สี ค่าใช้จ่าย และการเปลี่ยนบริบทของ Capitoline ปฏิกิริยาตรงข้ามนี้ติดตามอาคารมาตลอดประวัติศาสตร์

งานก่อสร้างดำเนินต่อหลังปี 1911 กลุ่มรถศึกสี่ม้าและองค์ประกอบอื่นทยอยเพิ่มจนกลุ่มอาคารใกล้เสร็จในทศวรรษ 1930 พื้นที่ภายในมีไว้เก็บเอกสารและวัตถุของ Risorgimento ขบวนการการเมืองและทหารที่นำไปสู่การรวมชาติอิตาลี
Museo Centrale del Risorgimento วางแนวคิดไว้ตั้งแต่ปี 1884 แต่เปิดถาวรในปี 1970 คอลเล็กชันธง อาวุธ ภาพวาด ต้นฉบับ และของส่วนบุคคลเล่าเหตุการณ์และบุคคลตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ถึงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

ในยุคฟาสซิสต์ ระบอบใช้พื้นที่ยิ่งใหญ่ของ Vittoriano จัดพิธีมวลชนและกิจกรรมการเมือง ความเชื่อมโยงนี้ทำลายชื่อเสียงอาคาร แม้ต้นกำเนิดจะย้อนถึงระบอบกษัตริย์เสรีนิยมและโครงการรวมชาติคริสต์ศตวรรษที่ 19
หลังประชามติปี 1946 ยุติระบอบกษัตริย์ สาธารณรัฐอิตาลียังคงใช้สุสานทหารนิรนามเป็นศูนย์กลางพิธี การวางพวงมาลาทางการในวันปลดปล่อย วันสาธารณรัฐ และวันเอกภาพแห่งชาติและกองทัพ ทำให้อนุสาวรีย์กลับมาเน้นความทรงจำตามรัฐธรรมนูญและการรับใช้สาธารณะ

โครงการอนุรักษ์ระยะยาวแก้ผลจากมลพิษ สภาพอากาศ และการใช้งานหนักต่อหินอ่อนและสำริด เส้นทางพิพิธภัณฑ์และพื้นที่สาธารณะยังปรับใหม่เพื่อเปิดภายในอันกว้างใหญ่มากขึ้น และเชื่อมสถาปัตยกรรมกลับเข้ากับประวัติศาสตร์ที่รำลึก
ปี 2007 เปิดลิฟต์กระจกพาโนรามาจาก Terrazza Italia สู่ดาดฟ้า แบบร่วมสมัยก่อข้อถกเถียง แต่วิวจากยอดเปลี่ยนประสบการณ์ของผู้ชมจำนวนมาก ปัจจุบัน Vittoriano เป็นทั้งสถานที่ทำความเข้าใจอิตาลีสมัยใหม่และหนึ่งในจุดชมวิวกว้างที่สุดของโรม

ปัจจุบันสถาบัน VIVE บริหาร Vittoriano ร่วมกับ Palazzo Venezia พื้นที่อนุสาวรีย์หลักที่เข้าฟรีอยู่ร่วมกับพิพิธภัณฑ์ มุขเสาหลัก นิทรรศการ และระเบียงชมวิวแบบเสียค่าเข้า โปรแกรมการเรียนรู้และการเข้าถึงช่วยเปิดวิธีสัมผัสสถานที่ให้กว้างขึ้น
กลุ่มอาคารนี้ลดเหลือความหมายเดียวไม่ได้ เพราะเป็นทั้งอนุสรณ์กษัตริย์ ประวัติการรวมชาติที่สลักในหิน ศาลสงคราม การแทรกแซงเมืองที่ถกเถียง และเวทีพิธีของสาธารณรัฐ การเข้าใจแต่ละชั้นทำให้การเที่ยวมีความหมายกว่าการขึ้นไปชมวิว